Van stout Ingilse ensomeer

Ons was die naweek by Kokoriba vir n lekker winterkamp. Baie aangename oord, propvol ten spyte van die winter.

Ons het onsself bevind langs n Ingilse familie saamtrek wat duidelik n tekort aan teevees het. Daar was klein Ingilse en hulle het gelyk soos n nes, gevoel en geklink soos honderde. Almal is duidelik op Rittelin en die ouers het dit duidelik vergeet die langnaweek.

Dit was n geskree en n gegil en gehuil en n geredekawel en van fietse afval en stout wees soos jy in jou lewe nog nie gesien het nie.

Die groot Ingilse was nie gepla nie, ek dink hulle is stout kinders gewoond en hulle het nie een keer vir die nes gevra om biki sagter te "speel" nie of net in moderasie te gil en skree nie.

Nou wonder ek terwyl ek die Afrikaanse mense dophou, is ons grootmaak proses van ons kinders konserwatief want ek kon nie een keer fout vind met Afrikaanse kindertjies nie en ek is nie die foutsoekende tipe ou nie.

Se Tannie Poppie dat as dit haar kinders was wat so n nuisance vir die res van die kamp was het hulle gehoor met die vel. Die word "as" want my kinders het maniere so ook die ander Afrikaans sprekende kinders van wat ek kon sien.