Addo Olifant Park

Toe ons gister by die park kom, het Colin my dadelik gaan aflaai by die kantoor.  Jy stap met breë trappe op tot op 'n platform voor 'n paar glasdeure wat almal oopmaak.   Toe ek op die platform kom, sien ek die hele plek is vol mense wat wag om by die toonbank in te teken.  Ek staan en wonder wie ek nou sal nader, toe 'n jong blonde dame van binne af, reguit op my afgeloop kom en my vra of sy my kan help.  Hoekom het sy my kom vra, daar is ander mense ook daar?   Ek sê toe vir haar ek wil iemand spreek oor 'n aap wat my gister aangeval het in die karavaanpark.   Sy vra dadelik vir my om saam met haar te gaan en sy neem my verby al die mense na 'n deur, na agter toe,  na die kantoor van die bestuurder.   'n Baie gawe man, sy sê nie regtig vir hom hoekom ek daar is nie, dit is asof hy weet wie ek is?    Hy staan ook op en vra ek moet saam met hom kom.  Oppad sê hy vir my hy het die foto van my been op sy foon?    Hy stap verder 'n gang af na 'n ander kantoor en stel my daar voor aan Rosslee Wagenaar, Toeriste Bestuurder, en sê vir my ek kan Afrikaans met haar praat.

Hy bly egter daar en ek begin toe aan die twee van hulle vertel presies hoe die aanval gebeur het en wat die aap gedoen het.   Ek merk toe daar daag 'n derde persoon op wat toe aan my voorgestel word as die Chief Warden.  Hy weet ook dadelik wie ek is.

Toe ek by die deel kom waar ek vertel hoe hard ek om hulp geroep het en niemand my gehoor het nie, het ek in trane uitgebars en hulle, veral Roslee, was uiters simpatiek en my getroos.

Na ek die hele verhaal vertel het, sê ek toe ek is daar vir twee redes.   Ek sê toe aan hulle die volgende en het baie ernstig gepraat:

Die ape was die middag van omtrent 5 uur oral in die karavaanpark.  Hulle het amok gemaak soos hulle wou en die kampeerders was aan hul genade oorgelaat.   Ek weet ons kom kamp op 'n plek waar wilde diere is en moet dit aanvaar en respekteer maar so klomp ape kan nie net toegelaat word om vrylik te doen wat hulle wil doen tussen die mense nie.   Daar is soveel wardens en die ape is bang vir die wardens, veral as hul een of ander wapen by hul het.  In al die tyd wat die ape daar was, het nie een warden gekom en eers 'n poging aangewend om hulle te verjaag nie.  Hulle sal meer betrokke moet raak om aan die kampeerders te wys hulle wil hul beskerm teen die ape.  Ek was stoksielalleen by 'n verlate ablusieblok, omring met ape en daar was nie een warden wat gesorg het dat mense daar vrylik kan in en uit beweeg nie.  Die Chief Warden sê toe vir my hy het reeds gepraat met sy wardens die oggend en dat hulle van nou af teenwoordig sal wees as die ape inkom.  Die ape is vir hulle 'n groot probleem maar hulle sal 'n daadwerklike oplossing moet vind.  Hy noem toe dat die oorsese toeriste is die mense wat skuldig is daaraan om die apies te voer, nie die Suid Afrikaners nie.   Hulle vra dat die Suid Afrikaners dit asseblief moet rapporteer as hulle sien iemand voer die ape, sodat hulle teen sulke mense kan optree.

Tweedens sê ek toe vir hulle:   "Ek kon nie gisteraand hier slaap nie want ek moes hospitaal toe ry in die Baai.   Ek gaan ook nie langer bly nie, ek is nou te bang vir die ape, so ek sal ook nie my volgende twee aande hier slaap nie.   So, die minste wat Sanparke kan doen, is om my akkommodasie van R1500 terug te betaal".   Rosslee het dadelik gesê dit is reg, sy gaan dit motiveer en die Chief Warden sê toe dat sy insae ook gevra sal word en dat hy dit dan sal aanbeveel.

Toe stap Rosslee saam met my tot by die ablusieblok en vra ek moet haar wys waar en hoe dit gebeur het.   Daarna het sy saam met my gestap tot by Santie se karavaan, waar Colin vir my gewag het en ek hom aan haar kon voorstel.

Dit het eers later vir my duidelik geword dat daar gepraat was oor die aanval en hulle my seker verwag het en op die uitkyk vir my was.   Hulle het my baie gou verwyder uit die voorportaal, so ek kon niks praat daar voor die mense wat ingeboek het nie.   Wat ek in elk geval nie graag sou wou doen nie.   Dit sal simpel wees om sulke aandag voor almal op myself te vestig.

Ek kan net regtig sê ek was uiters ordentlik en vriendelik en simpatiek behandel.  Ek moet nou vir Rosslee 'n e-pos stuur, weer met al die detail, en sy gaan dan sorg dat ek 'n terugbetaling kry.  Sy het gewaarsku dat dit ongelukkig tyd neem.

Herman : Ek het nooit enige van die Amerikaners buite sien kosmaak nie.  Hulle doen dit seker binne in die Maui, soos hul gebruik ook nie die ablusieblokke nie.   Ek dink hul spandeer hul Amerikaanse Dollars seker by die Cattle Baron vir oggend- middag- en aandete.    Ek het so uitgesien om daar te gaan stap en nog voor ek geweet het ons gaan nie verder oorbly nie, was een van my eerste gedagtes, hoe gaan ek nou stap as daar dalk ape gaan wees?

Chris:  Ek stem saam dat alle parke met apies iets sal moet doen.   Die een warden het vir my gesê dit is die eerste keer dat 'n aap iemand aanval by hulle.   Ek dink in elk geval hulle het groot geskrik en sal seker nou probeer iets daaromtrent doen.   (Trust my om die een te wees wat hul tot die besef moes laat kom. )

Sarel:  Sal ons regtig wegbly van sulke kampe?  Ons het nog altyd geweet so gevaar bestaan met ape, tog gaan ons nog.  Nee, ek het net geleer, as hulle daar is, sorg dat jy 'n wapen by jou het as jy iewers heen stap, veral op jou eie.   Vrydag het ek gevoel ek kan nie langer daar bly nie, maar ek glo en hoop dit sal weer verander.   Maar ek sal van nou af altyd versigtig wees en myself voorberei.

Gees:   Nee, Gees, ek kyk nie sulke spokerige goed nie!!   Ja, julle beter my van nou af goed dophou en seker maak ek het al my varkies in die hok!

Herman, ons laaste twee insette saam getik.   Ja, op die oomblik sal ek nog bang wees, maar soos ek hierbo gesê het, ek glo dit gaan weer regkom.   Ons wou een van die dae 'n paar dae Willows toe gaan.  Daar is ook ape, so nou moet ons besluit.  Ek reken ook, as jy sien daar is ape, moenie alleen stap nie.   Colin moet maar saam gaan pie.

Die een warden het vir ons genoem hulle het al die hokke probeer maar die ape raak gou slim en laat hulle nie so vang nie.  Skiet mag hulle nie.    Maar ek is oortuig hulle kan hulle verjaag met een of ander veilige wapen.   Hulle moet net sorg dat hulle daar is om dit te doen.  

Sarel, dan weet jy mos ook wat se bollie gevoel dit is om jou kamp te onderbreek om 'n uur en 'n half te ry na 'n hospitaal!!!   Vir watter rede ookal, dit is nou regtig goor!!

Baie dankie vir jou kommentaar, Len.   Ek het geweet jy sal die bul by die horings pak en reguit praat.  Ek wil jou net reghelp, my opmerking oor nie vir my mag preek nie, het niks met ons besoek aan Addo te doen gehad nie.   Dit is iets heeltemal anders wat ek as 'n uidaging beskou en nou nog aan werk en ek julle nog van sal vertel.   My kommentaar:-

1.  Die probleem wat ek met Addo sal hê, is maar net die feit dat jy met hierdie beskutte paadjies na die ablusie moet stap en dat dit baie afgesonder is.   M.a.w. die ligging van die ablusie maak dit moeiliker om aan te durf as by ander plekke waar dit oper is en jy nie so alleen voel nie.  Om elke keer iemand te vra om saam met jou te stap is ook nie ideaal nie.

2.  Ek weet ek kan nie toelaat dat apies my gaan afskrik van kamp nie.   Ek dink my eerste stap sal wees om Willows toe te gaan en hul daar aan te durf.   Colin was nogal baie ontsteld oor wat met my gebeur het.  Hy was amper meer ernstig as ek dat ek nie die volgende dag kon teruggaan en verder kamp nie.   Ek sal wel weer in die toekoms kans sien vir Addo, maar Colin eers moet oortuig dat ek mans genoeg gaan wees daarvoor.

3.  Ek is ongelukkig nie die een wat bereid sal wees om koerante toe te gaan nie en dit nou onder almal se aandag sal wil bring nie.  Ek was bv gister baie bly toe ek eenkant privaat met Sanparke se mense kon gesels en nie nodig was dat die hele wêreld dit moet aanhoor nie.  Nee, baie dankie Len, ek waardeer baie wat jy bereid is om te doen maar sien nie daarvoor kans nie.

Ek save net eers tot hier

Ekskuus tog, my rekenaar wil nie inlog nie en ek werk op die laptop.  Hy spring nog heelwat en ek het nie lus om lang stukke van vooraf te tik, sou ek dit verloor nie.  Ek gaan verder:-

4.  Dit was 'n gewone blouaap, 'n volwasse mannetjie.   Natuurlik op sy vier pote plat op die grond is hy kleiner as ek.  Maar as hy regop op sy agterpote sou staan, seker net so hoog van die grond af, want ek is maar kort.  Hy kon dus maklik met sy pote by my gesig bykom.  As hy bo-op my gespring het, sou ek seker nie maklik kon wegruk of so iets nie.

5.  Wat ek wel baie graag wil doen en ek glo jy sal nie omgee nie.   In my e-pos aan Rosslee sal ek graag jou laaste twee stellings aan haar wil verwoord.   Ek dink my e-pos gaan deur heelwat mense gelees word, dus kan ek van die geleentheid gebruik maak om 'n paar stellings te maak. 

Verder wil ek ook noem, sodat almal weet.   Ek het gedink die krap van die aap se naels kan darem seker nie so gevaarlik wees dat ons moes hospitaal toe gaan nie.   Die dokter, wat familie is met wie ons gesels het,  sê vir ons 'n aap se byt sal groter risiko inhou as die krap van sy naels.  Maar behalwe vir die vuil goed waaraan hul maklik vat, krap hulle in mekaar se neuse, agterente en lywe.  Hul dra dus baie ernstige kieme onder hul naels, net so erg soos DNA.   Ek gaan hierdie week na my dokter want ek wil darem die versekering hê dat die 4 rabies inspuitings voldoende is dat ek nie in gevaar is nie.