Uiteet

Wie van ons is ywerige uiteters? Wie van ons het 'n renons in uiteet?

Toe ek destyds (1973) by Elsenburg Landboukollege begin studeer het, is ek die eerste aand (vrywillig) saamgesleep na die Spur in Stellenbosch, waar ek bekendgestel is aan die Spur Burger. Dit was vir my 'n hemelse (by wyse van uitdrukking) ervaring. Ek was "hooked".

As kind sou my pa ons "once in 'n blue moon" na een van die plaaslike hotelle in my "komvandaan" (Tulbagh) geneem het vir 'n Sondag-middagete. Dit was lekker om die vier- tot vyfgang-maaltyd te geniet - beginnende by sop, vis, hoofgereg met minstens twee soorte vleis, nagereg en afgesluit met koffie. Maar dit het nie veel anders as ma se kos geproe nie. Die eintlike idee agter pa se gebaar om ons uit te neem vir 'n hotel-ete was inderwaarheid maar om vir ma 'n afdag agter die tradisionele Sondag-grooteet-kospotte te gee.

Maar my Spur Burger ervaring het my smaakkliere vir iets vreklekkers laat begin verlang. Enkele jare na my troue het daar 'n Spur in die Paarl oopgemaak. Wellington, waar ons toe gewoon het, was naby genoeg aan die Paarl om soms (net soms, want geld was skraps) 'n Spur Burger-bederf te gaan geniet.

Toe begin ek 'n nuwe betrekking in Tzaneen - en my Spur tande was getrek, totdat 'n Spur in Pietersburg oopgemaak het. As ons om een of ander rede Pietersburg toe moes gaan, was die Spur uiteraard deel van die dagbeplanning.

Tot vandag is Spur se burger (veral daardie gepaardgaande gebraaide uie) steeds my gunsteling burger - as ek wel nog by geleentheid die opsie het om ietsie te gaan eet. Maar eintlik is ons al vir baie jare "genees" van uiteet. In my werkende lewe het ek baie uitgeëet (nie burgers nie). Die maatskappy vir wie ek gewerk het, het ook 'n beleid gehad (omdat ons baie van die huis af weg was) dat werknemers op my posvlak een keer per maand hulle gesin mog uitneem vir ete op maatskappykoste.

Deesdae wil ek en Ralie amper niks weet van uiteet nie. 'n Wimpy-ontbyt tydens vakansie is amper al wat ons nog oorweeg.

Maar toe laat ek my yskasdeur se "gasket" vervang net voordat ons Roemenië toe vertrek het. Terwyl die man wat die vervanging gedoen het besig is, raak ek sommer aan die gesels met hom. Hy't deesdae sy eie besigheid, maar het vir etlike jare vir meer as een "franchise" groep gewerk as verkoelingstegnikus.

Ralie voel toe half skamerig omdat daar vuiligheid onder die "gasket" was (van 'n bykans 30 jaar oue yskas). Hy vertel ons toe wat jy teenkom in sommige restaurante se kombuise. En net daar ontneem hy my my enigste bietjie lus wat ek nog soms vir 'n burger (verskillende "franchises" s'n) of 'n Wimpy brekfis gehad het. Volgens hom bestaan daar amper nie meer dienste wat voorheen deur gesondheidsinspekteurs uitgevoer is nie - en klaarblyklik is dit duidelik te sien in higiëne standaarde wat in 'n baie groot persentasie van restaurantkombuise heers. Volgens hom is daar uitsonderings. Hy kon byvoorbeeld beswaarlik sy oë glo toe hy in Mtata se Wimpy moes gaan werk. Hy sê dit is een van die skoonste restaurantkombuise wat hy ooit teengekom het. Maar in dieselfde asem noem hy van 'n Wimpy in Umhlanga Rocks, waar hy sy oë nie kon glo toe hy sien hoe vuil dit is nie.

In kort - ons is nie meer uiteters nie en vermy dit sover moontlik.