Namibië en Botswana Toer

Ons reis verder na Kasane neem ons deur die Chobe wildreservaat en ons klok in by Kwalape Safari Lodge. Ons het eers by Chobe Safari Lodge gaan inloer vir staanplek (hulle is teen die Chobe rivier) maar ongelukkig is dit maar weer 'n kwessie van die groot waens wat nie wil pas nie. Soos voorheen genoem kan jy oral by die parke opmerk dat hulle meer ingestel is op boswaens en bakkie kampers.

Kwalape Safari Lodge is weg van die rivier af en die staanplekke is ook maar knap, ons kry egter die waens in en staan hier vir 3 nagte. Die staanplekke is tussen die bosveldbome en grond. Elk het 'n kragpunt met waterkrane op verskeie punte. Die ablusie geriewe is gemiddeld en tekens van 'n tekort aan onderhoud wys oral, onderhoud is maar oral die probleem. Ons kamp lekker hier op Kwalape. Die twee dae wat ons op Kwalape deurbring is vol en besig. Dag een gaan ons op 'n wildbesigtigingstoer in die Chobe reservaat. Mense was dit 'n ondervinding van 'n ander aard. Die safari voertuig laai ons sesuur soggens op en die 20 minute rit na die reservaat het ons behoorlik al wat kiem is dood gevries agter op hierdie voertuig. By Chobe park se ingang staan so 20 plus van hierdie wildbesigtigingsvoertuie en almal trek die park in op die paadjies wat rof, onbeskof en dik van die sand is. Kry net een trop olifante, wat my laat dink het die “baie olifante” stories van Chobe is sommer bog (gelukkig is ek later die middag verkeerd bewys). Ons kry toe 'n paar leeus waarvan die mannetjies sy lus nie kan hou nie. Daar staan toe so stuk of tien van die wildbesigtigingsvoertuie en elkeen baklei vir die beste plekkie, die rit was baie interessant. Namiddag gaan doen ons 'n bootrit op die Chobe rivier. Dit was een ongelooflik lekker ondervinding. Dit rit gaan rivier op en om Sedudu eiland. Ons het troppe en troppe olifante gesien (die stories is waar), een trop van oor die sestig olifante. Ook seekoeie, krokkoldille, buffels en nog vele diere gesien, als op die oewers van die rivier. Die voëllewe is talryk, dit was drie ure wat jy aanmekaar diere sien en moet beslis op enige besoeker hier se doenlys verskyn. Dag twee laai ons bussie ons vroeg op en ons is oor die grens in Zimbabwe in oppad na die Victoria Valle. Wat 'n gesig is die valle nie, dis 'n prentjie wat geen foto of vertelling kan oordra, jy moet dit self sien. Jy reën bietjie nat want die sproei styg hoog op en reën neer om die valle. Ons stap twee ure te voet heen en terug, al met die rand van die valle langs en met elke besigtigingspaadjie in om die valle vanuit 'n ander punt te besigtig. Die gedruis van die water, die gesig van massas water wat oor die afgrond af stort, die lang gordyn van water wat aftuimel, die dampwolk wat bo die valle vorm, die damp wat weer afreën aarde toe, die groen woud om die valle, die breë rivier bo die valle is alles amper te oorweldegend om in te neem. Mens is bang om weg te loop en jou besoek te beeindig, jy wil net nog en nog kyk na hierdie natuurwonder, bang jy gaan iets mis as jy nou padgee. Ons stap later by die Zimbabwe grenspos deur na Zambië net tot op die staalbrug om die valle van daar te sien en ook die canyon soos die Zambesi verder onder die valle voortvloei. Ons bring 'n besoek aan die Victoria Falls Hotel, ek het hier tuisgegaan in 1975, die dae van die   Flame Lily vakansies en ons sluit ons toertjie na Vic Falls af met 'n burger by Mamma Africa Eating House. Die terugtog na Botswana en ons kampplek was maar stil want die ooglede was swaar na 'n wonderlike en uitputtende dag.

Vrydag 07 Junie begin ons terugtog na die RSA, ons staan een nag oor by Nata Lodge net suid van Nata en een nag by Kwa Nokeng Lodge op Martinsdrif voor ons die grens oorsteek na ons tuisland. En natuurlik verloop sake te goed om te hou; net voor Nata spring die omie met die uniform voor my in die pad, die snelheidsperk van 60 oorskrei ……….. BWP300 later en ek is vry om verder te ry. Die man het my heel skaflik en goedgesind behandel; die eintlike skade moes BWP460 wees, maar toe ek my pensioenaris hanglip gesig opsit versag sy hart en BWP300 is toe my skade.

Ons oorspronklike beplanning was om van Nata na Maun en dan suid via Gaberone terug te ry. Ons wou nog gaan mokoros ry op die delta by Maun. Ons is egter afgeraai om die Nata Maun pad aan te pak met ons padwaens weens 'n 40km stuk wat baie sleg is, ook het 'n toer operateur ons meegedeel dat mokoro ritte op die delta uit is want daar is geen water. Dus, 'n rede vir 'n volgende besoek aan Botswana.

Vroeg oggend 9 Junie steek ons die grens oor by Martinsdrif en so kom ons reis deur Namibie en Botswana tot ‘n einde. Ons trek verder na Klein Kariba en staan daar vir 5 nagte. Eric en Annette staan net vir 2 nagte oor dan vat hulle die pad suid na Mosselbaai via Johannesburg waar hulle vir ‘n paar dae by hul seun gaan kuier.

Op Klein Katriba kuier ons vir oulaas saam en neem ons afgelope toer in oënskou.

Ons sluit ons toer af in dankbaarheid vir ons Hemelse Vader wat ons vir 7 weke en meer as 8000km veilig gehou het. Hierdie toer was ‘n wonderlike ervaring.

Fluit fluit my storie is uit.

AMEN.

(Ek sal later ‘n beknopte syferverslag plaas vir diegene wat belangstel)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vir diegene wat belangstel in syfers.